Komünist Çin, “bir numaralı halk düşmanı” ilan ettiği Rabia’yı 1999 yılında, yirmi yıl hapis yattıktan sonra ABD’ye kaçan eşi, Uygur direnişçisi, ozan Sadık Ruzi’ye, Uygurların uğradığı mezalimden söz eden gazete kupürleri gönderdi diye, “devlete ihanet suçuyla” hapse attı.

Bugün 58 yaşında olan bu küçücük (çünkü ufak tefek) kadın, aç bırakıldığı, işkence altında “Çinliyim....",tadında video filmi çevirmek, bildiri imzalamak zorunda bırakıldığı hapisaneden, BM’nin diplomatik baskısı, Amnesty International’in çabalarıyla kurtarıldı. Geçen yıldan beri, Çin’e karşı uluslararası bir kamuoyu oluşturma çabalarına, ABD’de devam ediyor. Çinliler, BM’de konuşma yapmaya giderken öldürmeye çalıştılar Rabia’yı. Hapisaneden sonra, haftalarca hastanede yattı. 11 çocuğundan Çin’den çıkaramadığı beş “balası” polisler tarafından dövülürken, haykırışları telefonla dinletildi, ana kulağına. İki oğlu, rahat dursun, ileri gitmesin diye, Xinjiang’da hapiste tutuluyor. .....

Türkiye Cumhuriyeti’nin önemli dış politika başlıklarından birini teşkil eden Kıbrıs meselesi, gelinen günde yeni bir aşamaya girmiş bulunmaktadır. Bu yeni durumun faili, geleceği üzerine planlar, görüşmeler yapılan, çoğu zaman da Türkiye’nin çıkarlarına göre tavır belirleyen Kıbrıs Türk halkıdır. Fakat bu yeni süreci iyi analiz etmek için, öncelikli olarak, Türk dış politikasının bu önemli başlıklarının mahiyetine ilişkin birkaç temel soruya cevap bulmak icap etmektedir: Türkiye Cumhuriyeti’nin dış politikasında karşılaştığı sorunlar ağırlıklı olarak vatan kıldığı coğrafyasının -konjonktüre göre belirli oranda artma ya da azalma eğilimi gösterse de- jeopolitik mahiyeti, tarihî, dinî ve millî kimliği, iktisadî ve beşerî potansiyelinden mi beslenmektedir yoksa bunlardan büyük oranda azade devletler arası ilişkilerde var olan çıkar çatışmalarının bir ürünü olarak “al-ver” ya da “kazan-kazan” mantığı içinde çözülecek konular mıdır? Başka bir deyişle Türkiye’nin mensup olduğu medeniyet evrenine ilişkin olumsuz algılar, bu sorunları maddi zeminden psikolojik/mânevî bir zemine mi taşımaktadır?

Türkiye-Suriye arasındaki sorunların belirli faktörlerin yan yana gelmesi neticesinde alâyıvâlâya gerek olmadan hâlledilmesine rağmen fiilen çözülmüş bulunan Kıbrıs’ın bir mesele/dava olarak varlığını devam ettirmesi karşısında, “komşularla sıfır çatışma” retoriğinin hangi hususu esas aldığı önemli hâle gelmektedir. Türkiye’nin değiştiremeyeceği coğrafyası başta olmak üzere kimliğini oluşturan diğer unsurlar, yaşadığı sorunların kaynağını teşkil ediyorsa, dahası sorun yaşadığı ülkeler söz konusu vasıfların beslediği psikolojik bir arka planla hareket ediyorsa, “sıfır çatışma” söylemi iyi niyetli bir ütopya olmaktan öteye gitmez. Bu bağlamda Türkiye, Ermenistan ya da GKRY söz konusu olduğunda nass hâlini almış argümanlar ile mücadele etmek zorunda kalmaktadır.

Rusya parlamentosu alt kanadı Duma milletvekili ve Bağımsız Devletler Topluluğu (BDT) Enstitüsü başkanı Konstantin Zatulin 1942 yılında Türkiye'nin Rusya'ya saldıracağının düşünüldüğünü söyledi. Türk-Rus ilişkilerinin gelişmesinde tarihten alınacak çok ders olduğunu kaydeden Zatulin, Ankara'nın son dönemde izlediği bağımsız dış politika anlayışının Rusya açısından önemli olduğunu söyledi.

Babası da bir Sovyet subayı olan Zatulin, "Babam bir Sovyet subayı idi. Ben Gürcistan'ın Batum şehrinde dünyaya geldim. Türkiye'de bir ihtilal gerçekleşti. Mustafa Kemal Atatürk iktidara gelerek ilk kez emperyal değil, ulusal çıkarları hedefine koydu. Bu dönemde Türkiye ile Sovyet Rusya'sı arasında dostluk ilişkileri vardı. İki ülke müttefik olarak hareket ediyordu. Ancak daha sonra ayrılıklar dönemi başladı. İkinci Dünya Savaşı sırasında, Türkiye Almanların yanında doğrudan yer almasa da Moskova hem Ankara faktörünü dikkate alıyordu. Benim doğduğum Batum (Gürcistan) kentinde de Sovyet ordusu, Türk askeri birlikleri saldıracak diye bekliyordu. Moskova 1942 yılında Ankara'nın bize karşı savaşa katılacağını düşünüyordu." dedi.